Czas Seniora.pl
Dziś jest środa,
29 marca 2017

Czy muzykoterapia jest dla każdego?

Czy muzykoterapia jest dla każdego?

Muzyka ma wpływ na nasz stan fizyczny i psychiczny. Można zatem muzykować nie tylko dla przyjemności, ale też w celach leczniczych. Pod warunkiem, że wiemy, co chcemy osiągnąć, i wiemy, jak to zrobić.

Puls muzyczny, tempo może spowodować reakcję naszego organizmu: zmianę tętna, ciśnienia krwi. Jeśli to jest 60-80 uderzeń na minutę, nic złego się nie dzieje. Ale nasze dzieci słuchają techno, disco, czyli 120, a nawet 160 uderzeń na minutę. Czy to szkodzi? Nie, jeśli nie słuchamy takiej muzyki zbyt długo.

Zamiast opisywać wpływ muzyki na reakcje chemiczne zachodzące w naszym organizmie, a mam o tym jeno bardzo blade pojęcie, zaproponuję państwu bezpieczne sposoby wykorzystania muzyki do relaksu i koncentrowania uwagi.

Najważniejszym „muzycznym lekarstwem” jest cisza. Żyjemy w cywilizacji akustycznego brudu. Nie chodzi tylko o hałas na ulicach dużych miast – na to nie mamy wpływu. Akceptujemy wokół siebie telewizory włączone przez cały dzień, nasze dzieci w szkole w czasie przerwy przebywają w ogromnym hałasie. Po powrocie do domu często pierwszą czynnością po umyciu rąk bywa włączenie radia, z którego wylewa się odhumanizowana, elektronicznie odmierzana muzyka, jakieś durne listy przebojów (większość ludzi decydujących o tym, czego słuchamy, nie ma ani wykształcenia, ani odrobiny gustu muzycznego). Otaczająca nas zewsząd „tapeta dźwiękowa” powoduje obniżenie poziomu wrażliwości, umiejętności słuchania muzyki. Zatem słuchajmy muzyki świadomie i nie przez cały dzień.

Więcej na: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/poradnia/art,80,czy-muzykoterapia-jest-dla-kazdego.html


Osoby starsze na rynku pracy

Osoby starsze na rynku pracyhand-over-keyboard-1377963-m

Na świat patrzymy przez pryzmat języka, w którym jak w lustrze odbijają się nasze lęki, stąd już tylko krok do negatywnego stereotypu. Nie inaczej jest w przypadku postrzegania starzenia się. Obraz tego naturalnego i powszechnego przecież procesu jest mocno powiązany z obecnym od wieków w naszej kulturze lękiem przed śmiercią, a także ze szczególnie silnie obecnym w naszych czasach kultem młodości. Negatywne stereotypy ludzi starych eksponują, takie cechy, jak: gorszy stan zdrowia, niechęć do aktywności, zmian i uczenia się, mniejsza mobilność. Stereotypy starości w sposób szczególnie dotkliwy odnoszą się do kobiet, odwołując się do fizyczności, starzejącego się ciała, utraty atrakcyjności seksualnej. Uprzedzenia wobec osób starszych budowane na bazie przytoczonego stereotypowego postrzegania łączy się ściśle z pojęciami ageizmu i wiekizmu.

Ageizm, wiekizm to wyznawanie irracjonalnych poglądów i przesądów, dotyczących jednostek lub grup, opartych na ich wieku. Przyjmuje się stereotypowe założenia na temat fizycznych lub umysłowych cech ludzi z określonej grupy wiekowej i zwykle wyraża się je w sposób poniżający. Najczęściej wiekizm kieruje się przeciwkoludziom starym.

Dyskryminacja wiekowa stanowi, jak się wydaje, jedną z ważniejszych barier w wykorzystaniu potencjału starszego pokolenia. Stereotypy związane z wiekiem, przekładają się także na to, jak osoby starsze postrzegają same siebie – a więc są podstawą autodyskryminacji, co może przejawiać się rezygnacją z własnych potrzeb, wycofaniem czy zaniżoną samooceną, co ma szczególnie negatywne skutki dla funkcjonowania tej grupy społecznej w obszarze rynku pracy.

Dyskryminacja na rynku pracy ma różne oblicza. Może ona polegać na krzywdzącym traktowaniu danej grupy społecznej w takich wymiarach, jak m.in. możliwości znalezienia pracy, szanse na awans i rozwój kariery zawodowej oraz wysokość wynagrodzenia za tę samą pracę. Dyskryminacja może przejawiać się także większym zagrożeniem utraty zatrudnienia.


„Uniwersytety Trzeciego Wieku dla społeczności lokalnych”

„Uniwersytety Trzeciego Wieku dla społeczności lokalnych”

Towarzystwo Inicjatyw Twórczych „ę” oraz Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności zapraszają do współpracy Uniwersytety Trzeciego Wieku zainteresowane rozwijaniem wolontariatu osób starszych i działań na rzecz społeczności lokalnej.

W 2012 roku we współpracy ze środowiskiem uniwersytetów trzeciego wieku wypracowaliśmy model tworzenia grup wolontariatu i współpracy ze społecznością lokalną. Rozpoznaliśmy potrzeby, zdiagnozowaliśmy bariery i szanse dla rozwoju wolontariatu seniorów na UTW. Z naszym wsparciem tego typu grupy powstały na 10 UTW z: Rabki Zdroju, Warszawy, Mielca, Iławy, Zamościa, Zgierza, Krobi, Katowic, Wałbrzycha oraz Zawiercia. W pracę grup wolontariatu w ciągu pierwszych miesięcy zaangażowało się 241 słuchaczy oraz ok. 2050 mieszkańców. Słuchacze UTW włączyli się w bardzo różnorodne działania: m.in. wspólne czytanie bajek z dziećmi, diagnozowanie barier architektonicznych w mieście, rewitalizację zaniedbanego placu zabaw, organizację dyżurów prawnika na UTW,  odwiedziny mieszkańców domów pomocy społecznej. 

W tym roku chcemy zaprosić do współpracy kolejne 10 Uniwersytetów, które chciałyby utworzyć lub rozwijać takie grupy na swoim UTW. Współpracę z 10 UTW zaplanowaliśmy na okres: październik 2014- grudzień 2015.

Zapraszamy szczególnie te UTW, które są zainteresowane  zdobyciem wiedzy na temat m.in. organizacji wolontariatu i działań międzypokoleniowych, metod pracy w małych grupach,  promocji działań społecznych oraz realizacji konkretnych akcji z mieszkańcami. W ramach naszego wsparcia 3-osobowe Zespoły z 10 UTW wezmą udział w cyklu trzech dwudniowych warsztatów przygotowujących do utworzenia grupy wolontariatu i współpracy ze społecznością lokalną. Przedstawiciele UTW skorzystają także z wizyty studyjnej w organizacji zajmującej się wolontariatem seniorów oraz ze wsparcia trenera z sieci Latających Animatorów Kultury i Socjologów prowadzonej przez Towarzystwo ę. Grupy wolontariatu i współpracy ze społecznością lokalną, które powstaną na UTW, otrzymają także mikro dotację na  pierwsze działania grupy.

UTW zainteresowane współpracą prosimy o wypełnienie i przesłanie formularza zgłoszeniowego (pobierz formularz) mailem na adres utw@seniorzywakcji.pl do dnia  10 czerwca 2014.  Na podstawie nadesłanych formularzy wybierzemy te UTW, na których potrzeby będziemy w stanie najpełniej odpowiedzieć.  Listę 10 UTW, które zaprosimy do współpracy, opublikujemy do 30 czerwca br. na stronie www.seniorzywakcji.pl

Harmonogram współpracy z 10 UTW:

Warsztaty dla 10 UTW: październik 2014, luty 2015 oraz kwiecień 2015.

Wizyty studyjne: listopad 2014 – czerwiec 2015

Warsztaty na 10 UTW prowadzone przez  naszych trenerów: listopad 2014 – czerwiec 2015

Opracowanie planu działania grupy wolontariatu, przyznanie mikro dotacji na pierwsze działania grupy: maj 2015- grudzień-2015


Pamięć – czy z wiekiem musi się pogarszać?

Pamięć – czy z wiekiem musi się pogarszać?

Zdolności pamięciowe zmieniają się w ciągu całego życia człowieka. Maksymalne zdolności osiągamy w wieku około 20 lat, później następuje stabilizacja wyników i w końcu spadek, początkowo powolny, a po 40. roku życia bardziej wyraźny. Istotne osłabienie pamięci następuje po 60. roku życia. Czy jest to jednak nieunikniony proces, który dotyczy wszystkich bez wyjątku? Dzisiaj prezentujemy fakty i obalamy mity dotyczące zmian zachodzących z wiekiem w pamięci.

Ludzie starsi skarżą się na osłabienie pamięci. Również w wiedzy potocznej istnieje przekonanie o tym, że starzeniu towarzyszy stopniowy spadek zdolności pamięciowych. Niektóre różnice w zapamiętywaniu osób starszych w porównaniu z młodymi można wyjaśnić gorszym stanem zdrowia, mniejszą motywacją do wykonania zadania czy gorszym wykształceniem.

Osłabienie pamięci jest skutkiem zmian w mózgu, którego praca pogarsza się na starość, podobnie jak dzieje się z pracą serca, wątroby i innych organów. Należy pamiętać jednak, że nie wszystkie aspekty pamięci osób starszych ulegają osłabieniu – umysł funkcjonuje wystarczająco dobrze, żeby móc uczyć się nowych umiejętności i przyswajać informacje. Niektórzy do naprawdę późnego wieku kontynuują pracę naukową i są aktywni zawodowo. Starość może być nawet okresem szczytowych osiągnięć, jeśli oczywiście odpowiednio zadbamy o swój umysł – mówi Magdalena Zagrajek ze Szkoły Pamięci 4 Brains.

Dlaczego pamięć słabnie?

Nie ma jednej i wyłącznej przyczyny pogorszenia zdolności pamięciowych w starszym wieku. Naukowcy proponują kilka hipotez wyjaśniających to zjawisko. Po pierwsze, może być to tzw. spowolnienie poznawcze, czyli wolniejsze zapamiętywanie i wykonywanie różnych czynności. Szacuje się, że czasy reakcji u osób starszych są 1,5 razy dłuższe niż u młodych. Po drugie, osoby starsze mają mniejszą pojemność uwagi i pamięci operacyjnej, a dodatkowo w ich umyśle pojawia się wiele informacji nieistotnych dla wykonywanego zadania – w młodszym wieku te „przeszkadzacze” są naturalnie wygaszane i usuwane z pamięci. W końcu przyczyną osłabienia są zmiany neurologiczne zachodzące w mózgu – mniejsza masa mózgu i mniejszy przepływ krwi, powodujący, że kora mózgowa otrzymuje mniej tlenu.

Fakty i mity

Nie wszystkie przekonania na temat „zapominalskich staruszków” są słuszne, ale osłabienie pamięci w późnym wieku nie jest mitem. Które więc opinie są prawdziwe, a które to zwykłe stereotypy?

Pogorszenie z wiekiem dotyczy wszystkich aspektów pamięci.

MIT. Osłabienie dotyczy przede wszystkim działania pamięci operacyjnej, czyli wymagającej jednoczesnego przechowywania i przetwarzania informacji. Osoby starsze mogą też mieć problem z dostępem do swojej pamięci, czego przejawem jest zjawisko „końca języka” nasilające się z wiekiem. Nie ma natomiast dużych różnic w zakresie wiedzy ogólnej, zakresu słownictwa czy pamięci krótkotrwałej. Osoby starsze doskonale pamiętają też kontekst emocjonalny. Ubytki w sprawności pamięci można kompensować wiedzą i doświadczeniem.

Zachodzące zmiany są na tyle głębokie, że uniemożliwiają codzienne życie.

MIT. Jeśli zmiany nie są związane z chorobą i patologią, są raczej łagodne. Chociaż mogą przeszkadzać i irytować, to nie wpływają na funkcjonowanie w takim stopniu, żeby starszy człowiek nie radził sobie z problemami życia codziennego.

Nawet w późnym wieku można ćwiczyć pamięć.

PRAWDA. Niezależnie od wieku pamięć można trenować i usprawniać, a wyniki takich ćwiczeń mogą być zadziwiające. Warto poszukać kursów, które są specjalnie przygotowane dla osób starszych – ich program uwzględnia naturalne zmiany w mózgu i jest dostosowany do tempa pracy i potrzeb seniorów. Więcej informacji można znaleźć np. na stronie www.4brains.pl

Zapominanie o spotkaniu i gubienie rzeczy to objaw choroby.

MIT. Ludzie starsi bywają przewrażliwieni na punkcie kłopotów z pamięcią, obawiając się, że oznaczają one chorobę Alzheimera. Nie ma powodów do szczególnego niepokoju, jeśli ktoś zapomniał gdzie zostawił okulary, o której godzinie ma wizytę u lekarza czy jak nazywa się dawny znajomy. Takie problemy zdarzają się ludziom starszym częściej niż młodym, ale nie są objawem choroby. Jeśli jednak bardzo się nasilają, obejmują wiele różnych sytuacji i poważnie utrudniają życie, to w takiej sytuacji konieczna jest wizyta u lekarza, który zleci badania i postawi diagnozę.

Ćwiczenia fizyczne poprawiają pamięć.

PRAWDA. Ćwiczenia fizyczne wyzwalają zmiany chemiczne w mózgu, które wspomagają funkcję umysłu, poprawiają nastrój i przyspieszają uczenie się. Wybór aktywności jest bardzo duży – gimnastyka, spacer, jazda na rowerze, nordic walking. Każdy może łatwo znaleźć aktywność zgodną ze swoimi zainteresowaniami i temperamentem.

Dodatkowe informacje:

Magdalena Zagrajek – tel. 509 531 414, e-mail: m.zagrajek@4brains.pl


„Od widowni do sceny” – międzypokoleniowy projekt socjalny, etap 3

„Od widowni do sceny” – międzypokoleniowy projekt socjalny, etap 3

25. lutego odbył się kolejny etap projektu  „Od widowni do sceny”, którego celem jest integracja społeczno-kulturowa dzieci z Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania przy ul. Lekcyjnej 29, z seniorami z Wrocławskiego Centrum Seniora.  Projekt realizowany jest przez słuchaczy 3 roku Kolegium Pracowników Służb Społecznych we Wrocławiu. Do udziału w realizacji projektu zaproszeni zostali seniorzy z organizacji działających we Wrocławskim Centrum Seniora: członkowie grupy O-CAL-eni oraz sekcji „Rekonstrukcji sukien dawnych”.

W trakcie wtorkowego spotkania dzieci z seniorami, w siedzibie Wrocławskiego Centrum Seniora tworzone były kostiumy do spektaklu, pod przewodnictwem pani Ewy Landsberg i Kazimiery Ochlik. Seniorki z grupy „Rekonstrukcje sukien dawnych” przywitały dzieci słodkim poczęstunkiem i życzliwą opowieścią o swoich dotychczasowych działaniach. Pani Ewa Landsberg, w ramach integracji międzypokoleniowej, zaprezentowała dzieciom nowatorski charakter grupy, wyrażając zdanie o seniorkach w następujących słowach: „…mamy po 18 lat i 40 lat doświadczenia”. W ramach integracji seniorki przygotowały dla dzieci muzykę odpowiednią i słuchaną przez młodzież. Po zapoznaniu się z dziećmi dokonały doboru kostiumów według odtwarzanych przez nich ról. Nastąpiła przymiarka i dopracowywanie strojów, głównie przez żeńską część grupy.  Panie zaproponowały dziewczynkom dwie wersje sukien, podkreślając fakt, iż samo zakładanie sukien nie jest prostą sprawą i zajmuje trochę czasu… Przy okazji miała również miejsce mała lekcja odpowiedniego poruszania się w sukniach, co tak naprawdę nie jest łatwe i wymaga wielu ćwiczeń. Dziewczyny przechadzały się z wdziękiem, w wytworny sposób, a chłopcy bili im brawo.  Spotkanie zakończyło się w radosnej atmosferze i zadowoleniu, zarówno ze strony dzieci, jak i seniorek.

Joanna Ryłko, WCS

 


Wysypiaj się – brak snu a pamięć

Brak snu a pamięć

Wiesz, że dla Twojego mózgu nie ma większego znaczenia, czy śpisz tylko kilka godzin, czy nie śpisz wcale? Twój mózg jest pod tym względem bezlitosny – albo jesteś wyspany, albo nie. Nie ma różnicy, czy spałeś godzinę krócej niż powinieneś, czy nie spałeś wcale. Gdy nie dosypiasz, Twój umysł nie potrafi wydajnie pracować, szwankuje Ci pamięć i koncentracja, jesteś mało kreatywny, masz słabą zdolność przewidywania i oceny sytuacji. Krótko mówiąc – słabo śpisz, słabo myślisz.

Dla dobrej pamięci i zdolności przyswajania wiedzy, sen ma jeszcze jedno, kluczowe znaczenie. Otóż w trakcie snu zachodzi proces tzw. konsolidacji, czyli utrwalania pamięci. I, jak dowodzą badania naukowe, właśnie te procesy wspomagające pamięć zachodzą w najgłębszej fazie snu. W czasie snu w korze mózgu powtarza się aktywność neuronów charakterystyczna dla procesu uczenia się.

na podstawie http://www2.cnrs.fr/en/1463.htm


Ręka na klawiaturze – jak uniknąć cieśni nadgarstka?

Ręka na klawiaturze – jak uniknąć cieśni nadgarstka?

Pracownik biurowy spędza wiele godzin z ręką na klawiaturze. Okazuje się, że taka pozycja może prowadzić do przewlekłej dolegliwości – zespołu cieśni nadgarstka. Co robić, aby mimo wielogodzinnej pracy przy komputerze utrzymać rękę w jak najlepszej kondycji? Porad udziela dr Paweł Nowicki, specjalista ortopeda, chirurg ręki z Centrum Medycznego ENEL-MED, operator w Szpitalu Centrum w Warszawie.

Alarmujące objawy

Nieprzyjemne mrowienie budzące nas w nocy, drętwienie palców podczas prowadzenia samochodu lub roweru, utrata zręczności ręki, bezwiedne upuszczanie przedmiotów – to objawy, których przyczyną może być zespół cieśni nadgarstka. Ta przewlekła i postępująca choroba powstaje w wyniku ucisku na nerw pośrodkowy.

Przyczyny

Wskutek nadmiernych ruchów ręki przy przeciążeniu pracą, dochodzi do intensywnego tarcia, drażnienia i pogrubienia ścięgien oraz więzadła poprzecznego, które zarasta do wnętrza zmniejszając średnicę kanału nadgarstka. W ten sposób zwiększa w nim ciśnienie, uciskając tętnice odżywiające nerw pośrodkowy. Powstaje niedokrwienie powoli niszczące nerw, który podobnie jak roślina pozbawiona wody, zaczyna usychać. Jeśli nie przerwiemy tego procesu – obumrze. Przyczyną wzrostu ciśnienia w kanale nadgarstka mogą być także sytuacje zatrzymujące wodę w organizmie, prowadzące do obrzęków, takie jak ciąża, menopauza, zaburzenia hormonów tarczycy czy zapalenie stawów albo cukrzyca.

Choroba cywilizacyjna

„Zespół cieśni nadgarstka to choroba cywilizacyjna. Jest najczęstszą przyczyną operacji ręki na świecie” – ocenia dr Paweł Nowicki z CM ENEL-MED – wykonujący ponad 300 takich operacji rocznie. Szczególnie narażone są na nią osoby przeciążające ręce – nie tylko intensywną pracą fizyczną, lecz także wielogodzinną pracą w biurze. Dlaczego? Otóż, praca na komputerze wiąże się z długotrwałym napięciem ścięgien utrzymujących nadgarstek nad klawiaturą oraz nieprzerwanymi drobnymi ruchami palców regularnie drażniącymi ściany kanału nadgarstka na wzór smyczka skrzypiec. To z czasem prowadzi do obrzęku, przerostu i pogrubienia elementów oraz zawartości kanału nadgarstka, zwiększając w nim ciśnienie i tym samym rozpoczynając chorobę.

Jak zapobiegać?

Bardzo ważna jest profilaktyka przeciążania nadgarstka. Pracownicy biurowi powinni zadbać o używanie ergonomicznej klawiatury umożliwiającej pisanie bez odchylania nadgarstków na boki oraz podpierać nadgarstki na wygodnej podkładce, tak by utrzymywać neutralną prostą pozycję nadgarstka. Ważna jest również wygodna myszka komputerowa.

Duże znaczenie mają przerwy w pisaniu na rozluźnienie i odpoczynek rąk. Warto wtedy wykonać kilka ćwiczeń rozciągających mięśnie przedramion i rąk: – zginanie i prostowanie nadgarstka drugą ręką, – krążenie zwisającymi swobodnie nadgarstkami, – ruchy strzepywania palców, – rozstawianie i złączanie palców, – naprzemienne otwieranie i ściskanie ręki w pięść. Niezbędna jest wygodna pozycja przy pracy, odpowiednio dopasowane biurko i regulowane, najlepiej obrotowe, krzesło. W profilaktyce ważnym elementem jest utrzymywanie ogólnej, dobrej kondycji całego organizmu (aktywność fizyczna, odpowiednia waga ciała, rzucenie palenia, zdrowe odżywianie), regulacja glikemii w cukrzycy oraz rehabilitacja przeciążonego pracą siedzącą kręgosłupa szyjnego.

Jak leczyć?

Przy krótko trwających dolegliwościach, wywołanych jednorazowym przeciążeniem, skuteczny może okazać się odpoczynek dla ręki i fizjoterapia w połączeniu z lekami przeciwzapalnymi. Może to wystarczyć, szczególnie przy objawach związanych z obrzękiem ścięgien po chwilowym przeforsowaniu ręki. Jeśli natomiast objawy choroby trwają dłużej, nie mają tendencji do ustępowania, wówczas jedynym rozsądnym postępowaniem jest operacja otwarcia kanału i uwolnienia nerwu pośrodkowego. Zwlekanie z decyzją naraża nerw na ryzyko trwałego uszkodzenia i brak możliwości wyleczenia. Operację można wykonać metodą otwartą i endoskopową. W obydwu chodzi o przecięcie więzadła poprzecznego nadgarstka i otwarcie kanału od góry. „Obie metody dają podobne rezultaty. Jednak w metodzie endoskopowej unikamy niepotrzebnego uszkadzania leżących po drodze struktur. Bardziej komfortowy jest też okres pooperacyjny z uwagi na mniejszą bliznę, wykonaną poza miejscem narażonym na codzienne drażnienie. Cała operacja trwa krócej, a rana szybciej się goi. Zabieg, który trwa kilka minut, wykonuje się w znieczuleniu miejsca cięcia lub całej ręki, ale na życzenie pacjenta może to być krótkotrwałe uśpienie bez narkozy. Jest to precyzyjna operacja na nerwie i wymaga dużej staranności i uwagi” – mówi dr Paweł Nowicki.


„Od widowni do sceny” – międzypokoleniowy projekt socjalny

„Od widowni do sceny” – międzypokoleniowy projekt socjalny

Trwa projekt  „Od widowni do sceny”, którego celem jest integracja społeczno-kulturowa dzieci z Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania przy ul. Lekcyjnej 29, z seniorami z Wrocławskiego Centrum Seniora.  Projekt realizowany jest przez słuchaczy 3 roku Kolegium Pracowników Służb Społecznych we Wrocławiu. Do udziału w realizacji projektu zaproszeni zostali seniorzy z organizacji działających we Wrocławskim Centrum Seniora: członkowie grupy O-CAL-eni oraz sekcji „Rekonstrukcji sukien dawnych”.

Inicjatywa projektowa jest wynikiem przeprowadzonej przez słuchaczy KPSS diagnozy, która wykazała, że myślenie dzieci o osobach starszych jest negatywne i bardzo stereotypowe. Głównym celem projektu jest zatem zmiana ich nastawienia wobec osób starszych, między innymi poprzez zwiększenie kontaktów dzieci z Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania z seniorami. Założenia grupy projektowej związane są również ze zwiększeniem pozytywnych doświadczeń w kontaktach z osobami starszymi, przekazywaniem tradycji, poprawą komunikacji dzieci z seniorami, zmianą myślenia o osobach starszych,  zwiększeniem szacunku do osób starszych. Zaplanowane działania, mające na celu osiągnięcie postawionych celów, to między innymi: „Podwieczorek u Babci i Dziadka”, wspólne warsztaty teatralne, wyjścia do teatru, udział dzieci w warsztacie rękodzieła we Wrocławskim Centrum Seniora oraz przygotowanie międzypokoleniowego przedstawienia z udziałem dzieci i seniorów.

27 stycznia, we Wrocławskim Centrum Seniora, odbyło się pierwsze spotkanie dzieci z seniorami z grupy O-CAL-eni oraz organizatorami projektu. Niespodzianką był poczęstunek dla dzieci przygotowany przez O-CAL-onych, a także prezenty od dzieci dla seniorów, którymi były kolorowe gipsowe figurki.  „Podwieczorek u Babci i Dziadka” pozwolił na wzajemne poznanie się uczestników projektu i wstępne zaznajomienie się z planowanym przebiegiem oraz celowością wszelkich działań, podejmowanych wspólnie przez czas trwania projektu, czyli do kwietnia 2014 roku. Główne przedsięwzięcie projektu stanowi przygotowanie spektaklu teatralnego, w którym to doświadczeni w teatralnych poczynaniach członkowie grupy O-CAL-eni wystąpią wspólnie z dziećmi. 

10 lutego, w siedzibie Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania przy ul. Lekcyjnej 29, miało miejsce drugie spotkanie dzieci i seniorów – warsztaty teatralne z zaproszoną do udziału w projekcie scenarzystką i reżyserką przedstawienia, studentką wiedzy o teatrze na  Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie – panią Karoliną Kosior. Wspólna praca dzieci i seniorów, pod okiem pani Karoliny, polegała głównie na wstępnych ćwiczeniach teatralnych, oscylujących wokół artykulacji dźwięków, ćwiczeniu intonacji, niewerbalnej strony języka, czyli gestykulacji i mimiki, oraz recytacji wypracowanych, w celowo wymieszanych wiekowo zespołach, humorystycznych bajek. Na bazie przygotowanych przez panią Karolinę ćwiczeń, uczestnicy projektu mieli możliwość wzajemnego poznawania się, poprzez przedstawianie się gestem oraz za pomocą wskazywania na cechy łączące obecnych, a ujawniane poprzez ruch i mimikę. Ćwiczono również wyrażanie emocji w postaci grupowego tupania, śmiania się, zachwycania czy ponurego wzdychania. Kulminacyjny moment warsztatów – przygotowanie, przez dwu- lub trzyosobowe zespoły, recytacji wierszy  z podziałem na role – ujawnił pełne zaangażowanie w tę czynność każdego z uczestników oraz współpracę, co  objawiało się zarówno w trakcie przygotowań, jak  i profesjonalnych występów każdej z grup, nagrodzonych gromkimi brawami widowni oraz pochwałami prowadzącej, która podsumowując zajęcia, zadała uczestnikom zadanie domowe, związane z zapoznaniem się ze scenariuszem przedstawienia, do którego pani Karolina, po poczynionych w trakcie warsztatów obserwacjach, dokonała podziału ról.

Spotkanie zakończyło się w radosnej atmosferze i zadowoleniu, zarówno ze strony dzieci, jak i seniorów oraz zapowiedzią kolejnego etapu projektu – artystycznych warsztatów, podczas których tworzone będą kostiumy do spektaklu. Warsztaty odbędą się we wtorek 25 lutego w siedzibie Wrocławskiego Centrum Seniora, a przeprowadzą je dla dzieci panie z grupy „Rekonstrukcji sukien dawnych” pod przewodnictwem pani Ewy Landsberg i Kazimiery Ochlik.


Czy nasza pamięć potrzebuje ćwiczeń?

Czy nasza pamięć potrzebuje ćwiczeń?

Każdy z nas marzy o tym by na starość móc cieszyć się dobrą pamięcią. Jednak wielu z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, że aby dobra pamięć towarzyszyła nam przez całe życie należy ją ćwiczyć. Zapytajmy się samych siebie ile robimy dla poprawienia naszej pamięci? Czy dla poprawy naszej pamięci pamiętamy o regularnym wypoczynku, zdrowej diecie i czy wykonujemy ćwiczenia, dzięki którym nasz mózg będzie funkcjonował lepiej?

Jakie są przyczyny zaburzeń związanych z zapamiętywaniem?

Po pierwsze musimy być świadomi tego, że problemy z pamięcią mogą dotykać nie tylko ludzi starszych, ale coraz częściej borykają się z tym problemem także ludzie młodzi. Powinniśmy uświadomić sobie wraz z końcem szkoły, w której chcąc nie chcąc nasz mózg był ćwiczony rezygnujemy z czytania książek, rozwiązywania zadań matematycznych i pobudzania naszej kreatywności. Taki mózg pozbawiony regularnych bodźców, które były do tej pory dla niego normą przestaje się rozwijać.

Jeśli pozbawieni jesteśmy wysiłku, który poprawia naszą pamięć sami powinniśmy się zmobilizować do pracy na jego rzecz. Jak to zrobić? Najprostsze metody to: czytanie książek, rozwiązywanie zagadek logicznych i krzyżówek oraz nauka nowych języków. Niezbędne dla dobrej pracy naszego mózgu jest także przebywanie na świeżym powietrzu i aktywność fizyczna.

Suplementy w naszej diecie poprawiające pamięć.
Magnez, który można znaleźć w kakao, czekoladzie, kiwi, orzechach włoskich, słoneczniku. Żeń-szeń można go znaleźć w każdej aptece pod wieloma postaciami.
Orzechy i migdały. Zielona herbata. Szałwia.
Kwasy Omega-3. Znajdziemy je w tuńczyku, łososiu, sardynkach, makreli, dorszu, śledziu, a także – w mniejszych ilościach – w orzechach włoskich i brazylijskich

Opracowała redakcja czas-seniora.pl


Spotkanie z Haliną Kuropatnicką-Salamon

Spotkanie z Haliną Kuropatnicką-Salamon

piątek 31 styczeń, godz. 14.00,  CIRS – Wrocławskie Centrum Seniora sala 210, II piętro

Wrocławskie Centrum Seniora, wraz z Centrum Edukacji Międzykulturowej Biuro Regionalne Wrocław, serdecznie zaprasza wszystkich chętnych seniorów do udziału w spotkaniach organizowanych w ramach Cyklu „JAKI WSPANIAŁY JEST TEN ŚWIAT”.

Pierwsze wydarzenie: Spotkanie z Haliną Kuropatnicką-Salamon, odbędzie się w piątek 31 stycznia, o godzinie 14.00, w siedzibie CIRS – Wrocławskiego Centrum Seniora, w sali 210, II piętro.

W programie: interesująca i niezwykła opowieść o brajlu, garść pięknej poezji i dużo radosnych nut.

Gość specjalny wydarzenia:
Halina Kuropatnicka-Salamon – poetka, brajlistka i prozatorka, Członkini Związku Literatów Polskich oraz Klubu Inteligencji Niewidomej RP we Wrocławiu. Jej artykuły były wykorzystywane w audycjach radiowych, jest autorką tomików poetyckich: „W lustrze”, „Po tamtej stronie blasku”, „W domach moich przyjaciółek” oraz zbiorów opowiadań: „W świetle zielonej gwiazdki” i „Dziewięć spotkań”. Zajmuje się również twórczością dla dzieci i młodzieży, o czym świadczy jej cykl baśni wierszowanych: „Co nowego w starych bajkach”,  „Kasztanki”, a także zbiory wierszy: „Drugie śniadanie z Amorem”, „Landrynki”. Swoje wiersze i opowiadania kieruje zarówno do czytelników dorosłych, jak i młodzieży oraz dzieci. Jedną z pasji pisarki jest język esperanto, w którym też tworzy oraz przekłada i opracowuje materiały publicystyczne.

Wstęp na spotkanie jest BEZPŁATNY!

Zapisy oraz szczegóły oferty związanej z Cyklem „JAKI WSPANIAŁY JEST TEN ŚWIAT”:

CIRS – Wrocławskie Centrum Seniora

pl. Dominikański 6 (pok. 20), 50-159 Wrocław

tel. (71) 772 49 38, czynny w godzinach 10.00-15.00

mail: wcs.kokoszkiewicz@gmail.com

osobiście: pok. 20

szczegóły na stronie internetowej: www.seniorzy.wroclaw.pl